Agent Sarah Chen had me staande gehouden vanwege een kapot achterlicht op Highway 49, maar toen ze dichterbij kwam en ik haar gezicht zag, kon ik niet meer ademen.
Ze had de ogen van mijn moeder, mijn neus en dezelfde geboortevlek onder haar linkeroor in de vorm van een halve maan.
De moedervlek die ik ‘s avonds kuste toen ze twee jaar oud was, voordat haar moeder haar meenam en verdween.
‘Rijbewijs en registratie,’ zei ze, professioneel en afstandelijk.
Mijn handen trilden toen ik ze overhandigde. Robert “Ghost” McAllister.
Ze herkende de naam niet – Amy had hem waarschijnlijk veranderd. Maar ik herkende alles aan haar.
De manier waarop ze stond met haar gewicht op haar linkerbeen. Het kleine litteken boven haar wenkbrauw van toen ze van haar driewieler viel. De manier waarop ze haar haar achter haar oor stopte als ze zich concentreerde.
“Meneer McAllister, ik wil u vragen van de fiets af te stappen.”
Ze wist niet dat ze haar vader arresteerde. De vader die al eenendertig jaar naar hem had gezocht.
Laat me even terugkomen op iets anders, want je moet begrijpen wat dit moment betekende.
