Ik was zestien toen ik in een buurthuis een zwangere, dakloze vrouw ontmoette. Na haar overlijden voedde ik haar zoon op als mijn eigen kind. Ik dacht dat ik hem door en door kende, maar jaren later ontdekte mijn man iets dat alles veranderde.
Ik begon op 16-jarige leeftijd als vrijwilliger in het buurthuis te werken.
Je weet wel hoe het is: aanmeldingen voor de universiteit, de druk om te bewijzen dat je om iets anders geeft dan jezelf, dat soort dingen.
Het centrum was gevestigd in een verbouwd bakstenen gebouw vlakbij de rivieroever, een plek waar gratis prenatale controles, gedoneerde kleding en twee keer per week warme maaltijden werden aangeboden.
Daar ontmoette ik de vrouw die mijn leven veranderde.
Daar ontmoette ik iemand
de vrouw die
Het heeft mijn leven veranderd.
Mijn werk was saai: kleren opvouwen, tafels schoonmaken, inschrijfformulieren uitdelen en glimlachen naar mensen die daar blijkbaar wel behoefte aan hadden.
Marisol was anders.
Ze kwam nooit tijdens de maaltijden. Ze sloop stilletjes binnen als het gebouw halfleeg was, zwanger en mager, haar haar altijd opgestoken.
Marisol was anders.
