Rosa werkte al vier jaar vanuit huis. Ze was discreet, punctueel en stil. Ze kwam uit Oaxaca, stuurde geld naar haar zieke moeder en had nooit om iets meer gevraagd dan haar salaris.
Maar Patricia had al wekenlang kleine zaadjes van commentaar geplant.
Dat er een armband ontbrak.
Dat de meisjes als eerste met Rosa meeliepen.
Dat Rosa te veel wist over het huis.
Dat zo’n stille medewerker altijd iets verborgen hield.
Aanvankelijk negeerde Emiliano het.
Toen begon hij alles anders te zien.
De manier waarop Daniela Rosa vroeg om haar haar te vlechten.
De manier waarop Martina kalmeerde toen Rosa zachtjes voor haar zong.
De manier waarop haar dochters zich meer op hun gemak leken te voelen bij de dienstmeid dan bij hun toekomstige stiefmoeder.
Voorheen leek dat hem tederheid.
Na Patricia leek het hem verdacht.
Dus hij heeft de reis uitgevonden.
Die ochtend zette de chauffeur de koffer in de auto. Patricia nam afscheid met een perfecte, elegante glimlach, die zo uit een tijdschrift leek te komen.
Rosa stond achterin met een dienblad vol fruit en toast.
Emiliano keek haar nog een laatste keer aan door het getinte glas.
Ze sloeg respectvol haar blik neer.
Het leek een normaal afscheid.
