De aandacht die haar outfit krijgt, onderstreept een bredere culturele dynamiek die vrouwen in machtsposities al lange tijd kenmerkt. Mannelijke politici worden zelden aan dezelfde mate van kledinganalyse onderworpen; een slecht passend pak of een ongebruikelijke stropdas domineert zelden het gesprek na een persconferentie. Voor vrouwen is de balans tussen professioneel, benaderbaar en stijlvol overkomen echter een constante evenwichtsoefening. Een jurk die als “te gewaagd” of “te casual” wordt beschouwd, kan de aandacht afleiden van de inhoud van een beleidsdiscussie en complexe politieke dialogen reduceren tot kritiek op stof, pasvorm en zoom.
Voor sommige waarnemers vertegenwoordigde het online commentaar gericht op Leavitt meer dan onschuldig geklets. Zij zagen het als wederom een voorbeeld van diepgewortelde dubbele moraal die onevenredig veel waarde hecht aan het uiterlijk van een vrouw in professionele contexten. Hoewel niemand ontkent dat publieke figuren altijd tot op zekere hoogte onder de loep worden genomen, liet de heftigheid van de reactie op Leavitts outfit zien hoe snel mode de inhoud kan overschaduwen als het gaat om vrouwen in leidinggevende posities.
Tegelijkertijd verdedigden anderen haar recht om te dragen wat ze wil, met het argument dat de obsessie met haar kleding afbreuk doet aan haar rol als belangrijkste woordvoerder van de regering. Voorstanders wezen erop dat de groene jurk nauwelijks schandalig was en dat de verontwaardiging meer zei over maatschappelijke verwachtingen dan over Leavitt zelf. Volgens hen weerspiegelde de kritiek een aanhoudend ongemak met vrouwen die de nauwe kledingvoorschriften ter discussie stellen die van oudsher de professionaliteit binnen de overheid hebben bepaald.
