Léo, 23, had net zijn werkdag erop zitten en liep over een bijna lege parkeerplaats toen een nauwelijks hoorbaar geluid zijn aandacht trok. Een zacht, bijna gedempt gehuil. Geïntrigeerd liep hij naar een zwarte SUV waarvan de getinte ramen een klein silhouet onthulden. Een baby, alleen, vastgesnoerd in zijn autostoeltje. Zijn gezichtje was rood, zijn lippen gebarsten, zijn ademhaling moeizaam. Het jongetje was in nood. Zonder een seconde te aarzelen probeerde Léo de deuren te openen. Ze zaten op slot. De hitte was drukkend; elke minuut telde. Hij pakte toen een steen en sloeg met een vastberaden gebaar de achterruit in. Voorzichtig tilde hij de baby uit het stoeltje en rende naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis.
