De opgekropte spanning veranderde snel in een golf van opgewonden gemompel. Het is fascinerend hoe de stemming van meer dan honderd mensen in een oogwenk kan veranderen. Van bezorgdheid naar collectieve verwachting. Mobiele telefoons, die tot voor kort werden opgeslagen of in vliegtuigmodus stonden om gedownloade series te bekijken, kwamen aan het licht om een moment vast te leggen dat de eentonigheid van de reis volledig doorbrak. De stewardessen hielpen het moment te coördineren, waarmee ze lieten zien dat ze, naast veiligheid, een groot hart hebben voor deze avonturen.
De centrale gangbeuk van het vliegtuig werd plotseling een soort geïmproviseerd podium. De hoofdpersoon van de prestatie stond op uit zijn stoel met trillende benen, niet door de lengte, maar door de zenuwen van het onder ogen zien van een totaal onbekend publiek. Toen hij zijn blik ontmoette met zijn metgezel, hielden de rest van de passagiers hun adem in. Het was zo’n moment waarop de tijd lijkt stil te staan en je beseft dat je iets echts aanschouwt, zonder filters of optredens.
