De opgebouwde spanning veranderde al snel in een golf van opgewonden gemompel. Het is fascinerend hoe de stemming van meer dan honderd mensen in een oogwenk kan omslaan. Bezorgdheid maakte plaats voor collectieve verwachting. Mobiele telefoons, die tot voor kort waren opgeborgen of in vliegtuigmodus stonden om gedownloade series te kijken, werden tevoorschijn gehaald om een moment vast te leggen dat de monotonie van de reis volledig doorbrak. De stewardessen hielpen mee om het moment te coördineren en lieten daarmee zien dat ze, naast het waarborgen van de veiligheid, een groot hart hebben voor dit soort avonturen.
Het middenpad van het vliegtuig veranderde plotseling in een soort geïmproviseerd podium. De hoofdrolspeler van de stunt stond op uit zijn stoel, zijn benen trillend, niet van de hoogte, maar van de zenuwen om de blikken van een volstrekt onbekend publiek onder ogen te zien. Toen hij zijn metgezel in de ogen keek, hielden de overige passagiers hun adem in. Het was een van die momenten waarop de tijd lijkt stil te staan en je beseft dat je getuige bent van iets echts, ongefilterds, niet geacteerd.
Al snel barstte er applaus los in de cabine, zelfs bij de meest sceptische passagiers die aanvankelijk alleen maar wilden slapen tijdens de vlucht. Het geluid van het applaus wedijverde met het gebrul van de motoren.
