Nog een vrouw alleen.
Weer een gebroken verhaal… in hetzelfde huis.
Een rilling liep door haar lichaam. Alsof de tijd geen lijn was, maar een cirkel die haar daarheen had geleid.
“Dank u wel…”, fluisterde ze, terwijl ze de brief tegen haar borst drukte.
Hij heeft die nacht niet geslapen.
Hij zat op de voordeurtrede en staarde naar de sterrenhemel, met de gesloten doos naast zich.
De wind waaide zachtjes.
Maar vanbinnen… woedde er een storm.
Want nu moest hij een beslissing nemen die alles kon veranderen.
Ik zou dat geld kunnen pakken en vertrekken.
Koop een degelijk huis. Zorg voor een veilige bevalling. Voed je dochter op zonder angst.
Niemand zou het weten.
Niemand zou haar veroordelen.
Niemand zou klagen.
Maar… wat als er iemand op hem wachtte?
