Ze was niet alleen.
Ik wist niet hoe ik het moest uitleggen… maar ik was niet de enige.
—Kom met me mee…— fluisterde ze in de lucht.
En bij zonsopgang… vulde het gehuil van een klein meisje het huis.
Esperanza omhelsde haar met tranen in haar ogen.
—Je naam zal Josefina zijn…
Net als de vrouw in de brief.
Er gingen maanden voorbij.
Het huis veranderde.
Het was niet langer een doodse plek.
Er werd gelachen. Er was leven.
