Het klonk als een getal uit een ramp van iemand anders.
Een verpleegster genaamd Carla kwam binnen nadat Ethan om hulp had geroepen.
Ze had zilveren vlechten die netjes in een knoop waren vastgemaakt en een kalme, vaste houding waardoor de kamer minder beangstigend aanvoelde.
Ze controleerde Mallory’s monitor, scheen met een lampje in haar ogen en trok de deken over haar benen recht.
‘Je hebt iedereen flink laten schrikken,’ zei Carla.
Iedereen.
Mallory keek naar het raam.
Er stonden twee lege bezoekersstoelen.
Geen bloemen van haar moeder.
Geen ballon van haar vader.
Er zat geen plakbriefje van haar zus op het whiteboard.
De enige persoonlijke spullen in de kamer waren Ethans jas, Jenna’s pocketboek en een klein boeketje bloemen uit de supermarkt dat slap in een plastic kannetje hing.
‘Waar zijn ze?’ vroeg Mallory.
Ethan keek naar Carla.
Het was slechts een vluchtige blik.
Het vertelde haar meer dan een antwoord zou hebben gedaan.
‘Mijn ouders,’ zei Mallory. ‘Heeft iemand ze gebeld?’
Carla liet haar klembord zakken.
“We hebben alle contactpersonen voor noodgevallen die in uw dossier staan vermeld, gecontacteerd,” zei ze voorzichtig.
Mallory bekeek haar gezicht, nu al bang voor wat vriendelijkheid probeerde te verzachten.
“En?”
‘Je moeder heeft twee keer opgenomen,’ zei Carla. ‘Je vader heeft één keer teruggebeld. Ze vertelden ons dat ze verschillende dingen te doen hadden en zouden komen wanneer hun schema het toeliet.’
De woorden lagen in de steriele ruimte als iets verrot.
“Wanneer hun schema het toeliet?”
Carla’s gezichtsuitdrukking verstrakte.
“We hebben duidelijk gemaakt dat uw toestand kritiek was.”
Mallory staarde naar de lege stoelen.
Haar ouders woonden veertig minuten verderop.
Haar zus woonde op vijfentwintig minuten afstand.
Ze had negen dagen bewusteloos gelegen terwijl machines, verpleegkundigen en Ethan er alles aan deden om haar in leven te houden.
Geen van hen was door de deur gegaan.
De eerste paar dagen nadat ze wakker werd, bleef Mallory vragen stellen waarvan ze het antwoord al wist.
Misschien waren ze weggestuurd.
Misschien had het ziekenhuis een fout gemaakt.
Misschien had haar vader het verkeerde kamernummer opgeschreven.
Ethan ging niet met haar in discussie.
Hij opende zojuist de map die hij was begonnen samen te stellen tijdens haar opname.
De map bevatte het opnameformulier van het ziekenhuis.
Het bevatte het logboek met oproepen van contactpersonen voor noodgevallen.
Het bevatte een notitie van het Nebraska Medical Center met de tekst: FAMILIE OP DE HOOGTE GEBRACHT — TOESTAND KRITISCH.
Het bevatte het incidentrapport dat Jenna om 15:17 uur had ingediend nadat Mallory naast de kopieermachine in elkaar was gezakt.
Het bevatte het ambulance-oproepverslag en Jenna’s e-mail aan Mallory’s contactpersonen voor noodgevallen.
Er waren afspraakjes.
Er waren tijden.
