Een van de meest opvallende aspecten was haar houding. Ondanks de behandelingen, de fysieke moeilijkheden en de emotionele belasting verloor ze nooit haar essentie. Ze bleef glimlachen, optimistisch spreken en straalde een energie uit die de realiteit die ze ervoer leek te trotseren. Het was alsof ze wilde laten zien dat je, zelfs te midden van tegenspoed, je waardigheid en vreugde kunt behouden.
In die periode begonnen veel mensen haar anders te zien. Ze was niet langer alleen de ster van succesvolle romans, maar een echte vrouw die een zeer moeilijke strijd voerde. Haar verhaal begon harten op een dieper niveau te raken, omdat het ophield fictie te zijn en een menselijke ervaring werd waarmee velen zich konden identificeren.
De ziekte vorderde echter. Ondanks medische inspanningen en haar vechtlust verslechterde haar gezondheid in de loop der tijd. Toch bleef ze vechten. Ze bleef standvastig, klampte zich vast aan het leven, aan haar familie en aan alles wat haar dagen betekenis gaf.
Een van de meest ontroerende momenten in haar verhaal was hoe haar dierbaren zich om haar heen verzamelden. Vrienden, collega’s en fans betuigden hun steun met berichten, waarmee ze de genegenheid toonden die ze haar hele leven had opgebouwd. Het was niet alleen professionele bewondering; het was oprechte genegenheid voor de persoon die altijd zichzelf was.
Op 13 juni 2019 kwam er een einde aan haar leven. Het nieuws van haar overlijden schokte de hele kunstwereld en miljoenen mensen die haar carrière hadden gevolgd. Het was een droevig moment, vol nostalgie, maar ook een moment van bezinning. Edith liet niet alleen een leegte achter in de televisiewereld, maar ook in de harten van degenen die haar tot het allerlaatste moment hadden zien vechten.
Wat haar verhaal zo indrukwekkend maakt, is niet alleen haar dood, maar ook de manier waarop ze haar laatste jaren heeft geleefd. Ze verstopte zich niet, ze gaf niet op en ze bleef altijd zichzelf. Die authenticiteit is misschien wel de grootste erfenis die ze heeft achtergelaten.
