Toen voegde Chloe eraan toe: “Maar hij had een vogel op zijn hand.”
Niemand zei iets.
‘Een vogel?’ herhaalde Denise.
Chloe knikte. “Een zwarte vogel. Hier.”
Ze tikte op de binnenkant van haar pols.
Gavin werd bleek.
Mitchell merkte het meteen op. “Je weet iets.”
Gavin staarde naar het tafelblad. “Tijdens het proces zei de aanklager dat ik rond half tien in de buurt van het huis van Martin Keller was gezien. Mevrouw Avery was degene die dat zei. Ze vertelde de jury dat ze me door haar keukenraam had gezien.”
“En?”
Gavin keek op. “Martin had schulden bij een man met een raventatoeage.”
Mitchells mondhoeken trokken samen. ‘Waarom is dat nooit ter sprake gekomen?’
“Mijn eerste advocaat zei dat er geen bewijs was. Hij zei dat het me wanhopig deed overkomen.” Gavins stem verhardde, niet van woede, maar van vijf jaar opgekropte frustratie. “Ik vertelde hem dat Martin bang was geweest voor iemand. Ik vertelde hem dat Martin twee dagen voor zijn dood naar me toe was gekomen en om geld had gevraagd. Hij zei dat hij ‘de vogelman’ moest betalen. Niemand luisterde.”
Chloe boog zich dichter naar hem toe.
“En mevrouw Avery vertelde de man dat papa de schuld op zich zou nemen,” zei ze.
Mitchells blik werd scherper. “Precies die woorden?”
Chloe knikte. “Ze zei: ‘Hij heeft het mes aangeraakt, en hij heeft al ruzie gehad met Martin. Ze zullen het geloven.'”
Denise bedekte haar mond met één hand.
