Tot slot is het belangrijk te onthouden dat deze kinderen ook erfelijke wonden dragen. Jung sprak over het collectieve onbewuste, waar patronen, angsten en overtuigingen van generatie op generatie worden doorgegeven. Veel van hun innerlijke worstelingen begonnen niet met hen, maar ze werden er wel bewust van. Daarom stellen ze vragen, maken ze mensen ongemakkelijk en doorbreken ze soms het patroon. Ze doen het niet om te vernietigen, maar om te proberen op een meer geïntegreerde manier te leven.
Ze beter begrijpen betekent niet hetzelfde denken, noch je eigen geschiedenis afzweren. Het betekent bruggen bouwen. Luisteren voorbij woorden. Besef dat elke generatie komt om op te lossen wat de vorige niet kon of niet wist. En accepteer dat ze, zelfs als ze geen kinderen meer zijn, nog steeds iets heel basaals nodig hebben: zich begrepen voelen, niet gecorrigeerd.
Wanneer ouders zichzelf toestaan hun kinderen van deze diepte te bekijken, verandert er iets. De relatie verzacht, gesprekken worden eerlijker en de band stopt met een strijd tussen tijdperken om een ontmoeting tussen mensen te worden. Uiteindelijk stelde Jung dat voor: integreren, niet verdelen; begrijpen, niet ontkennen; begeleid het proces van jezelf worden, zelfs als dat proces niet lijkt op wat we ons voorstellen.
