Sommigen deelden verhalen over hoe ze samen ziekte hadden overwonnen.
Anderen gaven advies over trauma en emotioneel herstel.
Velen herinnerden hem er simpelweg aan om luid en duidelijk van me te blijven houden, zelfs toen ik niet meer van mezelf kon houden.
Hij bewaarde elk bericht.
Elk sprankje hoop.
Elke herinnering dat ik er nog steeds toe deed.
Terwijl ik twee jaar lang rouwde om de vrouw die ik ooit was, probeerde mijn man diezelfde twee jaar lang de vrouw die ik geworden was te beschermen.
Dat besef trof me harder dan wat dan ook.
Ik heb altijd gedacht dat hij de oude versie van mij miste.
Maar dat deed hij niet.
Hij wilde gewoon dat de huidige versie van mij begreep dat ze nog steeds liefde waard was.
Uiteindelijk legde ik mijn telefoon neer en zat ik daar in het donker te huilen.
Niet omdat mijn  huwelijk  op de klippen liep…Â
Maar omdat ik me plotseling realiseerde hoe diep ik al die tijd al geliefd was geweest.
Even later liep ik langzaam de woonkamer in, waar Mark televisie zat te kijken.
Hij keek me aan met dezelfde vriendelijke uitdrukking die hij altijd had.
Ik heb het profiel niet genoemd.
Ik heb hem niet verteld wat ik had ontdekt.
Ik ging gewoon naast hem zitten en leunde met mijn hoofd tegen zijn schouder.
Zonder een woord te zeggen, sloeg hij zijn arm om me heen en trok me dicht tegen zich aan.
En op de een of andere manier, in dat stille moment, na jaren van pijn en onzekerheid, begreep ik eindelijk iets belangrijks:
Echte liefde is niet alleen maar iemand bijstaan ​​tijdens een storm.
Soms is ware liefde wakker blijven in het donker, wanhopig zoekend naar een manier om hen terug naar zichzelf te leiden.
Voor het eerst in jaren…
Ik voelde me niet langer gebroken.
