De volgende twee jaar heb ik uiterst zorgvuldig te werk gegaan. Ik documenteerde alles. Ik heb het patent bijgewerkt. Ik heb een nieuw bedrijf op mijn naam geregistreerd, volledig legaal en transparant, waaraan ik de rechten voor het gebruik van het algoritme heb overgedragen via een gedateerd en notarieel bekrachtigd contract. Rodrigo’s bedrijf bleef actief en bleef het systeem gebruiken, maar nu onder een licentie die ik beheerde en die, in geval van echtscheiding, automatisch zou vervallen.
Carmen controleerde elke stap drie keer.
“Dit is volkomen legaal,” bevestigde hij.
‘Ik weet het,’ zei ik. ‘Daarom heb ik het op die manier gedaan.’
Op de dag van de rechtszitting arriveerde Rodrigo met zijn advocaat, een man genaamd Fuentes die bekendstond om zijn agressieve onderhandelingsstijl en die die ochtend de glimlach droeg van iemand die ervan overtuigd was dat hij de zaak al gewonnen had.
Ik heb alles ondertekend wat Rodrigo vroeg.
Het huis. De appartementen. De beleggingsrekening. De auto. 60% van het bedrijf.
Ik tekende met een duidelijk handschrift en zonder aarzeling, en Rodrigo keek me aan met een blik die wel erg veel op medelijden leek.
Toen legde Carmen een tweede document op tafel.
Fuentes nam het aan. Hij las het. Hij las het nog een keer.
En hij werd bleek.
‘Wat is dit?’ vroeg Rodrigo, terwijl hij zijn advocaat aankeek.
Fuentes reageerde traag. Toen hij eindelijk antwoordde, klonk er geen spoor meer van zelfvertrouwen in zijn stem, zoals hij die ochtend nog had uitgestraald.
Het betreft een melding van schorsing van het rijbewijs.
Welke vergunning?
Carmen sprak voordat Fuentes zijn gedachten kon ordenen.
