“Vanaf dag één,” antwoordde ik.
Carmen knikte langzaam.
‘Je zou bang moeten zijn,’ zei hij, maar hij glimlachte.
Omdat?
Omdat jij het type bent dat alles met een glimlach verliest, terwijl je je volgende zet al hebt bedacht.
Ik bleef staan voor mijn auto, die bescheiden auto die ik niet had laten bezorgen omdat ik hem niet nodig had, en keek naar de stadshemel die voor het eerst in lange tijd volkomen helder leek.
‘Het is geen kilheid,’ zei ik. ‘Het is gewoon dat wanneer iemand je veertien jaar lang onderschat, er een punt komt waarop je besluit om dat precies in je voordeel te gebruiken.’
Die middag haalde ik Valentina van school op. Ze vroeg me of alles goed zou komen.
Ik zei ja.
En voor het eerst in twee jaar zei ik het zonder ook maar iets te berekenen.
