“Mevrouw Sterling?”
De medewerkster van de lounge, een vrouw met een glimlach zo stralend als haar uniform, verscheen naast Elena. “We beginnen met het pre-boarden voor uw vlucht. Wilt u nog een drankje bijvullen voordat u vertrekt?”
‘Nee, dank u,’ zei Elena, terwijl ze opstond. Ze streek de rok van haar zijden jurk glad. ‘Ik ben klaar.’
Ze pakte haar handbagage, een vintage leren tas die Mark haar voor hun jubileum had gegeven. Terwijl ze naar de automatische deuren liep, overviel haar een vreemd gevoel. Het was geen opwinding. Het was een koude, prikkelende hitte in haar nek.
Ze wuifde het weg als reisangst. Ze had nog nooit zo’n lange reis alleen gemaakt. Mark was meestal degene die de paspoorten, de fooien en de reisplanning regelde. Zonder hem voelde ze zich stuurloos.
Ze liep door de lange gang richting Gate 42. De airconditioning was ijskoud. Ze trok haar pashmina strakker om haar schouders.
Haar telefoon trilde opnieuw.
Ze verwachtte weer een lief berichtje van Mark – misschien een hartje-emoji of een herinnering om voldoende te drinken.
Ze ontgrendelde het scherm.
Het was Mark niet.
