Bradleys handen trilden terwijl hij door mijn foto’s met tijdstempels, gegevens van de gewichtssensor en professionele structurele analyses bladerde.
“Meneer Kellerman,” mompelde Bradley, terwijl hij het zweet van zijn voorhoofd veegde, “dit is de meest uitgebreide zaak over materiële schade die ik ooit heb gezien.”
‘Het ziet er goed uit,’ antwoordde ik. ‘De milieudienst zal de waterverontreinigingstests willen hebben. En de onderzoekers van het federale ministerie van Transport zullen dolblij zijn met Dereks vervalste rapporten over het verzendgewicht.’
Derek werd lijkbleek in de beek. “Welke vervalste rapporten?”
“Degenen die ladingen van 15 ton aangeven terwijl ze twaalf weken lang cementmixers van 40 ton over privéterrein vervoeren,” zei ik. “Dat is federale transportfraude, Derek. Daar staat een gevangenisstraf op.”
Marjorie’s mond ging open en dicht als die van een vis die net uit het water is gehaald.
—Nou, Roman, we kunnen het toch wel hebben over een redelijke vergoeding tussen buren— stamelde ze.
Buren.
