Tweehonderd bewoners waren samengepakt in het benauwde gemeenschapscentrum. De geur van verbrande koffie vermengde zich met het zweet van nerveuze spanning.
Ik zat op de eerste rij met mijn advocaat, Rebecca Walsh.
Aan de overkant van de gang was Marjorie levendig aan het praten met drie peperdure advocaten. Derek was er niet; hij was diezelfde ochtend nog gearresteerd door de federale autoriteiten.
De hoofdadvocaat van Marjorie stond als eerste op en schraapte zijn keel.
“Commissaris, mijn cliënt stelt dat het een ongelukkig ongeval was, veroorzaakt door gebrekkig onderhoud van de infrastructuur.”
Rebecca Walsh stond op als een wraakzuchtige engel.
“Commissaris, mag ik bewijs aanvoeren dat dit geen ongeluk was, maar het onvermijdelijke gevolg van de systematische vernieling van eigendommen?”
Hij zette het grote scherm aan.
