Arthur, die Dieu le bénisse is, een essay over mij dat mijn vooroordelen beschermt. Bij je debuut heb je de rustige tolerantie ervaren met de stilzwijgende goedkeuring van het gedrag van Debbie. “Elle ne veut pas dire ça”, stop – of “elle est juste… démodeée”. Je ziet de croire, je voulais croire op het punt dat de gewoonten en de gewoontes de froideur verklaren, dat de subtiele pistes de ongevaarlijke bizarre dingen zijn die meer zijn dan défendait-arouchement van films. Met de temperaturen kan het zijn dat u modellen gebruikt die u niet kunt negeren. De opmerkingen van Debbie zijn niet toevallig; Het is een goed idee om de overheersing te markeren, de hiërarchie te versterken en de hiërarchie te versterken. En de klauwen van de klauwen zijn briljant en groot, maar het kan een cadeau zijn. Als je eenmaal een rappel hebt, kun je, als je een correctie, raad, een promotie of een eenvoudige rappel hebt, niet meer het ideale idee voor de partner van Arthur hebben. Als je de portais ziet, je ressentais, een deel, de dankbaarheid voor de schoonheid en de chaleur van deze geste, en het andere deel, de kritiek op de kritiek die in elke bloem zit, wordt een korreltje meer cachet onder de delicate bloemblaadjes.
Mijn mooie vrouw koos voor een verjaardagsgratté die net zo goed is als je ziel voor de eerste verjaardag, mijn mooie – mère, die mij een eerbetoon is, en een paar chaussures wil geven. Je denkt dat het een bizar stuk is dat ik niet leuk vind als cadeau en dat het bijzonder gunstig is voor veel mensen. De chaussures zijn mooi en je zult niet tegengesteld zijn aan de mari, of je besluit de tuin voor veel tijd. Als je een langere tijd omgaat, maak dan een zakenreis door een andere staat en een pen die je met mijn chaussures tegemoet gaat. Tijdens het vliegen op de luchthaven merk je dat een chaussure altijd trop serrée is. “Ils sont tous les deux de la même taille, donc ça ne peut pas être comme ça.” Ensuite, als u de beveiliging controleert, kunt u de gepensioneerde op de scanner plaatsen. De officier benaderde dit en zei: “Mevrouw, ik heb voor u gekozen voor een van uw chaussures. Wilt u ooit de INSERT gebruiken?” In deze stad kiest hij voor mij een schijnbaar vreemde situatie. Als je het eerste deel van het interieur hebt gevonden, is het einde van je leven een mooie – meer “aandacht” voor je chaussures en voor oncomfortabele dingen. Het beleid m’a sérieusement aanzien en m’a demandé: “Madame, pourriez-vous explicer cela?”.
