De blik van dokter Pierce trof me opnieuw. Niet voor lang. Net lang genoeg om mijn maag te doen omdraaien.
‘In de geneeskunde,’ zei ze, ‘leren we onze studenten om afwezigheid te herkennen. Een ontbrekende polsslag. Een ontbrekende reflex. Een ontbrekende ademhaling. Soms vertelt wat er niet is ons meer dan wat er wel is.’
Mijn vingers klemden zich vast om mijn telefoon, die onder de plooien van mijn badjas verborgen zat.
Naast me leken mijn lege VIP-stoelen groter te worden.
“Daar werd ik net aan herinnerd,” zei ze, “toen ik naar deze buitengewone klas keek en een van de beste jonge artsen die ik ooit heb opgeleid, naast vier lege stoelen zag zitten.”
Een hete golf steeg op tot in mijn nek.
Nee.
Doe dat alsjeblieft niet.
Zorg er alsjeblieft voor dat niet iedereen hoeft te kijken.
Maar natuurlijk keken mensen wel. Niet het hele stadion, niet op een spectaculaire manier, maar genoeg. Hoofden draaiden zich om. Blikken dwaalden af. Ik voelde ze langs mijn gezicht glijden, naar mijn lege stoelen, naar de opgevouwen naamkaartjes met de namen van mijn familieleden erop.
