Voordat er luiers en ovenschotels waren, was ik fraudeonderzoeker bij een private bank. Ik wist hoe geld circuleerde, hoe leugens klonken en hoe arrogante dieven zichzelf te gronde richtten met bonnetjes.
Ik keek naar Vivians hand op mijn tas.
Toen naar Mark.
“Ga,” zei ik.
Vivian knipperde met haar ogen. “Wat?”
“Ga naar Hawaï.”
Mark keek opgelucht – bijna dankbaar.
Vivian glimlachte alsof ze gewonnen had.
Ze zag me niet op de paniekknop van mijn smartwatch drukken.
Ze hoorde niet dat er verbinding werd gemaakt met het noodcontact dat ik jaren geleden had ingesteld.
Ze wist niet dat mijn beste vriendin arts op de spoedeisende hulp was.
En ze had geen idee dat elke camera in mijn huis aan het opnemen was…
Deel 2
Ze vertrokken voor zonsondergang en rolden mijn koffer door de gang, want Vivian zei dat die van haar “te klein was voor het paradijs”. Mark kuste Ethan op zijn voorhoofd zonder hem echt aan te kijken.
“Stuur me een berichtje als je je beter voelt,” zei hij.
Ik staarde hem aan. “Je telefoon staat aan?”
Vivian lachte vanuit de deuropening. “Niet tijdens de ceremonie. Probeer dit ook niet te verpesten.”
De deur ging dicht.
