“I…”
Ze aarzelde.
“Dat wist ik niet.”
“Ik weet.”
Dat was precies de bedoeling.
“Daarom geef ik je les.”
“Ik zal een tuinman inhuren.”
“Nee.”
“Ik betaal het dubbele.”
“Nee.”
“Dit is belachelijk!”
“Het idee om de tuin van mijn oma om te toveren tot wegwerpbare trouwdecoraties was ook een optie.”
Weer stilte.
Eindelijk:
“Wat wil je nu eigenlijk van me?”
“Kom elke zaterdag naar Lake Evermere totdat de tuin is hersteld.”
Ze lachte.
“Ik besteed mijn zaterdagen niet aan tuinieren.”
“Dat hoeft niet.”
Mijn stem bleef aangenaam.
“Ik zal de familie even uitleggen dat je hebt ontdekt dat bloemen niet vanzelf weer aangroeien.”
Ze hing op.
ZATERDAG NUMMER ÉÉN
De zaterdag daarop hoorde ik buiten een autodeur dichtslaan.
Brielle verscheen in witte sneakers.
Extra grote zonnebrillen.
