Mijn schoonzus heeft het vakantiehuis van mijn oma aan het meer voor haar bruiloft verpest, dus ik heb haar een cadeau gegeven dat ze nooit zal vergeten.
“Ik heb deze plant na mijn operatie geplant.”
“Waarom lavendel?”
“Omdat ziekenhuizen vreselijk stinken.”
Ze lachte.
“Ik wilde dat deze plek hoopvol zou ruiken als ik thuiskwam.”
Elke hoek van die tuin had een betekenis.
De rozen naast de veranda markeerden de huwelijksverjaardag van oma en opa.
De witte madeliefjes werden geplant na mijn eerste schooloptreden.
Bergamotplantjes vulden een onhandig hoekje na een bijzonder moeilijke zomer.
De uitleg van oma was simpel.
“Dit gezin had behoefte aan iets vrolijks dat zich niet zomaar liet leiden.”
Ik vroeg haar eens hoe ze zich het verhaal achter elke plant herinnerde.
Ze knielde naast me neer, veegde het vuil van haar handschoenen en zei:
“Bloemen zijn mooier dan foto’s, schat.”
“Waarom?”
“Want een foto bewijst alleen maar dat er iets is gebeurd.”
Ze wees naar de tuin.
