Ik zou die dag ook gaan, maar ik had een werkvergadering die ik niet kon verzetten. Dus stelde ik voor om een andere avond te kiezen.
Ik herinner me dat ik even stilstond, verbaasd.
“Nee hoor, het is prima,” onderbrak Alan het gesprek. “Het gaat alleen om het avondeten. Wij regelen het wel.”
De manier waarop hij het zei, voelde niet goed aan.
Maar ik heb het losgelaten.
Ik had het niet moeten doen.
***
Ik zat midden in een vergadering toen mijn telefoon ging. De eerste keer negeerde ik hem, maar de tweede keer keek ik wel even.
Het was de grootmoeder.
Hij belde nooit twee keer achter elkaar, tenzij er iets aan de hand was.
“Wij regelen het.”
Ik verontschuldigde me, liep de gang in en ging op een stoel zitten voordat ik antwoordde.
“Hallo?”.
“Schatje…” Haar stem klonk zacht en trillend, alsof ze had gehuild. “Ik weet niet wat ik moet doen.”
Ik verstijfde.
“Wat is er gebeurd?”
“Ze… ze zijn weg,” zei oma. “Ze zeiden dat ze naar de auto gingen. Ze zijn nooit meer teruggekomen.”
Ik sprong zo snel op dat ik bijna mijn stoel omstootte. “Wat bedoel je, ze zijn weggegaan?”
Ik dacht dat ik haar verkeerd had verstaan.
“Ik weet niet wat ik moet doen.”
Vervolgens voegde ze er, wat rustiger, aan toe: “De rekening is binnen. Het is 412 dollar… en ik heb niet zoveel contant geld bij me.”
‘Blijf daar,’ zei ik zonder erbij na te denken. ‘Niet bewegen. Ik kom eraan.’
Ik heb niet op een antwoord gewacht.
Ik pakte mijn tas, vertelde mijn baas dat ik een noodgeval in de familie had en vertrok voordat hij vragen kon stellen.
***
De reis leek langer te duren dan nodig was.
Toen ik de parkeerplaats van het restaurant opreed, klemde ik mijn handen stevig om het stuur.
“Blijf staan. Ik kom eraan.”
