Ryan Mercer.
Hij had nu meer grijze haren bij zijn slapen en een rijker gezicht, verzorgd, goed doorvoed en zorgvuldig opgemaakt voor publieke bewondering.
Hij zat naast een vrouw in een lichtblauw pak en een tienermeisje met dezelfde ogen als hij.
Op zijn knie lag een zilveren plaquette.
In het programma stond hij vermeld als sponsor van de beurs en gastspreker van de avond.
Dat gedeelte had ik nog nooit gelezen.
Ik was te druk bezig geweest om mijn tranen in te houden vanwege de diploma-uitreiking van mijn zoon.
Ik had Ryans naam al jaren niet meer hardop uitgesproken.
Ik had mezelf aangeleerd om dat niet te doen.
Sommige pijnen blijven voortbestaan doordat ze nooit worden uitgesproken.
Enkele leerlingen lachten nog steeds toen Liam de crèmekleurige map hoger optilde.
‘Alstublieft,’ zei de directeur, terwijl hij naar het podium liep.
‘Dit is niet het moment.’
Liam draaide zijn hoofd net genoeg om hem even aan te kijken.
‘Dat was het moment waarop je hem op de eerste rij zette.’
Het werd doodstil in de kamer.
De directeur stopte.
