Postelein is een laagblijvende eenjarige plant. Hij spreidt zich meestal uit over de grond en vormt een soort groen tapijt. De plant heeft vlezige, vaak roodachtige stengels en kleine, gladde, ovale en sappige bladeren.
Het kan voorkomen in moestuinen, bloempotten, op paden, in scheuren in cement, langs tuinranden en op zonnige plekken. Het groeit gemakkelijk in warme klimaten en kan beter tegen droogte dan andere planten.
Hoewel sommige tuiniers het als onkruid beschouwen, is het in veel traditionele keukens een basisvoedsel. In Mexico wordt postelein bijvoorbeeld bereid met groene salsa, vlees, bonen of eieren. Op andere plekken wordt het rauw gegeten in salades of gekookt als bladgroente.
Waarom wordt het als een waardevolle plant beschouwd?
Postelein staat bekend om zijn hoge gehalte aan water, vezels, vitaminen, mineralen en plantaardige omega-3-vetzuren. Het bevat ook antioxidanten, zoals vitamine C, vitamine E en andere fytochemicaliën.
Dit betekent niet dat het beter is dan alle andere groenten of dat het elke dag gegeten moet worden. De waarde ervan ligt in het feit dat het een eetbare plant is, gemakkelijk verkrijgbaar en in staat om variatie aan iemands dieet toe te voegen.
Bovendien verschijnt het vaak spontaan in de tuin. Als het correct wordt geïdentificeerd en op een schone plek groeit, kan het worden gebruikt in plaats van weggegooid.
Hoe je het zorgvuldig kunt identificeren
Postelein groeit doorgaans dicht bij de grond, met ronde, vlezige stengels. De bladeren zijn dik, glad en glanzend, zoals kleine succulentenblaadjes. Wanneer een stengel wordt gebroken, mag er geen melkwit sap uit sijpelen.
Dit punt is belangrijk omdat sommige planten die er op lijken, zoals bepaalde soorten wolfsmelk of wolfsmelk, wit sap kunnen hebben dat irriterend of giftig is. Als een plant witte vloeistof afscheidt, moet deze niet worden verward met eetbare postelein.
De identificatie moet met zekerheid gebeuren. Als u niet helemaal zeker weet om welke plant het gaat, eet hem dan niet op. Raadpleeg bij voorkeur een lokale plantengids, een agronoom, een tuinbouwdeskundige of een landbouwvoorlichtingsdienst in uw regio.
Wanneer je het niet moet eten
Je moet geen postelein eten als het is gegroeid in een gebied dat is behandeld met pesticiden, herbiciden of andere chemicaliën. Het is ook het beste om planten te vermijden die groeien in de buurt van wegen, vervuilde gebieden, dierlijke uitwerpselen, stilstaand water of onbekende grond.
Je moet het ook vermijden als je het niet met zekerheid kunt identificeren. Bij wilde planten kan verwarring problemen veroorzaken.
Als je ze op de markt koopt, kies dan verse, groene bladeren die niet vies ruiken, geen zwarte vlekken hebben en niet slijmerig zijn. Was ze goed voor gebruik.
Hoe gebruik je het in de keuken?
Postelein kan rauw of gekookt gegeten worden, hoewel veel mensen de voorkeur geven aan gekookte postelein vanwege de zachtere textuur en de evenwichtigere smaak. De bladeren en de malse stengels zijn de meest gebruikte delen.
Je kunt het toevoegen aan salades, soepen, roereieren, stoofschotels, taco’s, rijst, peulvruchten of roerbakgerechten. Het combineert ook goed met tomaten, uien, knoflook, citroen, olijfolie, bonen en milde chilipepers.
Een eenvoudige manier om postelein te bereiden is door het te sauteren met knoflook en ui. Was het goed, hak het fijn, bak het een paar minuten en serveer het als bijgerecht. Je kunt het ook aan het einde van een soep toevoegen om de soep zijn structuur te laten behouden.
Eenvoudig recept met postelein
Ingrediënten:
- 2 kopjes goed gewassen postelein
- 1 gehakte tomaat
- 1/4 van een gehakte ui
- 1 teentje knoflook
- 1 theelepel olijfolie
- Zout naar smaak (matig).
- Citroen (optioneel)
