Sommige coaches hebben gezegd dat de beste manier om hen te eren is om door te gaan. Blijf trainen, blijf concurreren, blijf dromen. Want sport, ondanks de verliezen, stopt niet. Het wordt getransformeerd, versterkt en vindt in het geheugen een bron van inspiratie.
Misschien zullen hun namen over een paar jaar, als we het over deze generatie schaatsers hebben, nog steeds verschijnen als een symbool van passie en toewijding. Niet vanwege de tragedie, maar vanwege wat ze vertegenwoordigden terwijl ze hier waren. Door die vastberadenheid was dat aanstekelijk. Vanwege dat vermogen om inspanning om te zetten in schoonheid.
Vandaag is het ijs stiller. Maar het zit ook vol herinneringen. Elke bocht, elke sprong die andere jongeren maken, draagt een beetje van hun geest met zich mee. Want degenen die echt van hun werk houden, verdwijnen nooit helemaal. Ze blijven in elke hoek waar ze ooit droomden.
Moge talent in vrede rusten, mogen de dromen die oneindig leken in vrede rusten. En moge de erfenis van deze twee jonge beloften blijven inspireren wie met schaatsen op de voeten en hoop in hun hart het aandurft te glijden op het ijs in de jacht van hun eigen droom.
