Hij was nog steeds gul, maar nu begreep hij het verschil tussen delen uit liefde en delen uit angst voor afwijzing.
Ik had geleerd dat iemand die je echt waardeert, je nooit dwingt om voortdurend je waarde te bewijzen.
Oprecht respect komt vanzelf.
Het hoeft niet aangeraakt te worden.
Het vereist geen extreme opofferingen.
Hij hoeft niet vernederd te worden.
Dit verhaal, hoewel eenvoudig, weerspiegelt een realiteit die miljoenen mensen dagelijks ervaren.
Er zijn mensen die jarenlang in een relatie blijven waarin zij altijd degene zijn die als eerste bellen.
Mensen die altijd hun excuses aanbieden, zelfs als ze niets verkeerd hebben gedaan.
Zij die tijd, geld, aandacht en genegenheid geven in de hoop daar een beetje genegenheid voor terug te krijgen.
Liefde zou echter nooit als een wedstrijd moeten aanvoelen.
Als iemand echt bij je wil zijn, laat hij of zij dat zien door middel van zijn of haar daden.
Je hoeft hem niet constant achterna te rennen.
Je hoeft hem niet te overtuigen.
Je hoeft je essentie niet te veranderen.
Gezonde liefde is gebouwd op wederzijds respect.
Uit bewondering.
Vanuit een positie van vertrouwen.
En bovenal, vanuit vrijheid.
Dit leren kan lastig zijn.
Vooral voor degenen die zijn opgegroeid met het idee dat ze de genegenheid van anderen moesten verdienen.
Maar het is nooit te laat om die manier van denken te veranderen.
