Kinderen luchten vaak hun frustraties, woede of innerlijke chaos bij de persoon die ze vertrouwen en die hen nooit in de steek zal laten. Omdat een moeder staat voor onvoorwaardelijke acceptatie, wordt zij de veiligste plek om emoties te uiten die ze elders niet kwijt kunnen.
Dit is de reden waarom een kind vriendelijk kan zijn tegen de buitenwereld, maar hardvochtig thuis. Het is niet eerlijk en ook niet gezond, maar door te begrijpen dat dit gedrag de innerlijke strijd van het kind weerspiegelt en niet de waarde van de moeder, kan worden voorkomen dat die pijn zich naar binnen keert.
4. Wanneer een moeder verdwijnt achter haar rol
Sommige moeders, gedreven door liefde, wissen zichzelf langzaam uit. Ze bestaan alleen nog als verzorgers, probleemoplossers en kostwinners – ze rusten nooit, hebben nooit iets nodig en vragen nooit. Hun pijn blijft verborgen; hun verlangens worden uitgesteld; grenzen worden zelden gesteld.
De onuitgesproken boodschap die kinderen meekrijgen, is dat hun moeder geen eigen behoeften heeft. En wanneer een moeder geen zelfrespect voorleeft, hebben kinderen moeite om dat te leren. Het gaat hier niet om het toewijzen van schuld, maar om de erkenning dat jezelf als compleet persoon laten zien ook een waardevolle les is.
5. De last van een onbetaalbare emotionele schuld.
Wanneer liefde als overweldigend wordt ervaren of gebaseerd is op opoffering, ervaren sommige kinderen een gevoel van schuld dat ze niet kunnen terugbetalen. Om aan de last van dat schuldgevoel te ontsnappen, bagatelliseren ze wat ze hebben ontvangen: “Het was niet zoveel” of “Het was gewoon hun verantwoordelijkheid.”
