1. De grap onder de straaljager
De eerste waarschuwing verscheen op mijn horloge terwijl mijn man onder een zwevend gevechtsvliegtuig stond en met een microfoon driehonderd rijke mensen aan het lachen maakte om mij.
Een rode waarschuwingslijn flitste over mijn pols.
Inbreuk op regionaal banknetwerk. Actieve ransomware-aanval. Naar schatting systeemuitval binnen 18 minuten.
De feestzaal in het Chesapeake Air and Space Museum was gevuld met donateurs uit de defensiesector, gepensioneerde officieren, regionale bankiers, museumbestuurders, lobbyisten en alle deftige takken van de familie van mijn man. Boven ons glansde een gerestaureerd gevechtsvliegtuig in het witte schijnwerperslicht, de metalen romp weerspiegelde champagneglazen, zwarte smokings, zijden jurken en het ongedwongen zelfvertrouwen van mensen die geloofden dat rampen anderen overkwamen.
Dane Whitford stond achter het podium met een arm om mijn middel en de andere hand hield de microfoon vast. Hij had diezelfde glimlach die me twaalf jaar geleden voor het eerst had misleid, hij was knap, gul en zo ervaren dat hij respectloosheid als charme kon laten klinken.
‘En natuurlijk moet ik mijn vrouw, Meredith, bedanken,’  zei hij, terwijl hij me een centimeter dichterbij trok.  ‘Zij zorgt ervoor dat de printers op kantoor geen opstand beginnen en dat de spreadsheets zich netjes gedragen wanneer de rest van ons aan de toekomst bouwt.’
Zijn moeder lachte als eerste. Zijn broer lachte het hardst. Een paar bestuursleden grinnikten beleefd, want rijke mensen lachen vaak eerst om het veiligste doelwit voordat ze beslissen of de grap het wel waard is.
Ik glimlachte.
