De komst van een nieuwe gevangene in de vrouwengevangenis wekte de nieuwsgierigheid van bijna iedereen.
Vanaf het allereerste moment trok ze de aandacht. Haar armen, nek en zelfs een deel van haar borst waren bedekt met tatoeages. Ze sprak nauwelijks met anderen, vermeed oogcontact en bleef het liefst afgezonderd.
In de gevangenis verspreidden geruchten zich snel, vooral wanneer er een nieuw gezicht verscheen. Deze vrouw gaf echter geen aanleiding tot roddels. Ze gehoorzaamde de bevelen van de bewakers zonder te klagen en bemoeide zich nooit met andermans zaken.
Desondanks was er één regel die elke nieuwkomer al snel leerde.
Er was één prooi waar ze allemaal bang voor waren.
Haar naam was Vanessa.
Toen ze verscheen, veranderde de sfeer onmiddellijk. Velen bogen hun hoofd en probeerden uit haar weg te gaan.
Ze was een imposante vrouw: bijna twee meter lang, met een enorm postuur en buitengewone kracht. Er werd gezegd dat één enkele slag van haar genoeg was om iemand bewusteloos te slaan.
In de loop der jaren had ze het leven van veel gevangenen tot een hel gemaakt.
Sommigen waren hun kleren aan het wassen.
Anderen waren hun cel aan het schoonmaken.
Velen gaven hem een deel van hun eten.
