Linda bleef de hare omdraaien alsof de envelop onschadelijk zou worden als ze maar lang genoeg wachtte.
Martin scheurde hem open.
De eerste pagina was de opzegging.
Hij las de bovenste regel twee keer.
Zijn gezichtsuitdrukking veranderde net genoeg om opgemerkt te worden door iedereen in de ruimte.
Iemand vroeg wat er aan de hand was.
Martin gaf geen antwoord.
Hij sloeg de bladzijde om.
Daarachter, met een paperclip aan het pakket bevestigd, zat een kopie van het eigendomsbewijs van het bedrijf.
De volledige wettelijke naam van Daniel Whitaker stond vermeld onder Whitaker Home Solutions.
Geen werknemer.
Geen veldman.
Geen blut klusjesman.
Eigenaar.
Even was het in de pauzeruimte volledig stil, zonder enig normaal geluid.
De automaat zoemde.
Een koffiepot maakte een klikkend geluid.
Iemands brief gleed uit zijn hand en viel op de grond.
Martin opende zijn mond, maar er kwam niets uit.
Dat was de stilte waarvan Daniël had verwacht dat die zou komen.
Niet omdat hij had geschreeuwd.
Niet omdat hij had gedreigd.
Het bewijs lag immers in Martins handen.
Linda maakte een zacht geluidje en reikte naar de tafel.
Claire opende eindelijk haar pakketje.
Haar ogen bewogen eerst snel, maar vertraagden toen ze de pagina’s bereikte waarop de uitzonderingen in de loonadministratie van het gezin stonden die Daniel had gedocumenteerd.
Ze keek naar hem op.
