Het mysterie van Bigfoot verdeelt onderzoekers al decennialang in twee kampen. De ene kant houdt vol dat het wezen niets meer is dan een onontdekte aap, een verre verwant van de gorilla die zich schuilhoudt in de afgelegen bossen van Noord-Amerika. De andere kant gelooft dat er iets veel vreemders aan de hand is – iets dat misschien helemaal niet binnen de bekende biologische wetten past.
Weinig rechercheurs hebben zoveel tijd besteed aan het achterhalen van de waarheid als David Paulides. Voordat hij bekend werd door zijn werk aan onverklaarbare verdwijningen en Bigfoot-onderzoeken, werkte Paulides twintig jaar bij de politie, waar hij deel uitmaakte van SWAT-teams, moordzaken onderzocht en complexe strafrechtelijke onderzoeken uitvoerde waarbij elke conclusie afhing van hard bewijs. Na zijn pensionering zette hij dezelfde methodische aanpak voort bij een van Amerika’s oudste mysteries.
Zijn zoektocht leidde hem diep de oeroude bossen van Noord-Californië in, met name het Hoopa Valley Indian Reservation. Daar, te midden van torenhoge, oude bomen en valleien gevuld met ochtendmist, werd Bigfoot niet als een legende beschouwd. Stamoudsten spraken over de wezens alsof ze gewoon deel uitmaakten van de natuur – zelden gezien, maar zeer reëel. Nieuwsgierig en vastberaden bracht Paulides maanden door met het interviewen van getuigen, het verzamelen van verhalen en het controleren van details, net zoals hij zou doen bij het onderzoeken van een grote strafzaak.
Wat er vervolgens gebeurde, veranderde de richting van het onderzoek.
