Misschien is een brand soms gewoon een ongeluk. Maar in het geval Coppel vormen de omstandigheden – gesloten deuren, geblokkeerde toegang, los protocol – een intiem scenario van verantwoordelijkheid. Het is niet gemakkelijk om de tragedie te scheiden van onzorgvuldigheid, nalatigheid en administratieve stilte.
Uiteindelijk zijn “de zes die nooit levend uit de wereld kwamen” niet alleen namen op een plaat, maar ook levens die voortijdig verscheurd werden, ingekorte verhalen die families gebroken achterlieten. Hoewel het even echt als tragisch is, dwingt dit feit ons te herinneren dat achter een winkel, een contract of een nachtdienst mensen met rechten en bescherming zitten.
Vandaag, jaren later, leeft de vlam nog steeds: de eis voor gerechtigheid blijft bestaan, de herinnering aan die vrouwen die op 10 november binnenkwamen, overtuigd dat ze zouden vertrekken zoals ze waren binnengekomen. En zo was het niet.
