De komst van een nieuwe gevangene in de vrouwengevangenis wekte bij vrijwel iedereen de nieuwsgierigheid.
Vanaf het eerste moment trok hij de aandacht. Zijn armen, nek en zelfs een deel van zijn borst waren bedekt met tatoeages. Hij sprak nauwelijks met anderen, vermeed oogcontact en bleef het liefst afgezonderd.
In de gevangenis gingen de geruchten als een lopende vuurzee, vooral toen er een nieuw gezicht opdook. Die vrouw gaf echter geen aanleiding tot commentaar. Ze gehoorzaamde de bevelen van de bewakers zonder te protesteren en bemoeide zich nooit met andermans zaken.
Desondanks was er een regel die elke nieuwkomer al snel zou leren.
Er was een prooi waar iedereen bang voor was.
Zijn naam was Vanessa.
Toen het verscheen, veranderde de sfeer onmiddellijk. Velen kwamen naar beneden en probeerden uit de weg te gaan.
Ze was een imposante vrouw: bijna twee meter lang, met een imposante gelaatskleur en een buitengewone kracht. Er werd gezegd dat één enkele slag van haar genoeg was om iemand bewusteloos te slaan.
In de loop der jaren was het leven van veel gevangenen een ware hel geworden.
Iemand waste zijn kleren.
Anderen maakten zijn cel schoon.
Velen brachten een deel van hun eten mee.
En er was geen gebrek aan mensen die de meest onaangename klusjes opknapten, puur uit angst om hem nee te zeggen.
Wie het waagde haar uit te dagen, betaalde daar een zeer hoge prijs voor.
Vanessa genoot ervan anderen voor de ogen van de hele gevangenis te vernederen en liet geen gelegenheid onbenut om te onthouden wie hen daarheen had gestuurd.
Daarom durfde bijna niemand het tegenovergestelde te beweren.
De nieuwe stagiaire bleef enkele dagen volledig onopgemerkt door haar.
Maar rond lunchtijd veranderde alles.
De eetzaal was bijna vol. De gevangenen zaten aan de lange metalen tafels en voerden zachtjes gesprekken.
De nieuwkomer at alleen, zittend in een hoek, in volkomen rust.
Op dat moment zag Vanessa haar.
