Hij bekeek haar een paar seconden vanaf de andere kant van de eetkamer. Daarna glimlachte hij arrogant en liep langzaam naar zijn tafel.
De gesprekken begonnen af te nemen.
Velen wisten al wat er ging gebeuren.
Sommigen stopten zelfs met eten.
Toen Vanessa een nieuw slachtoffer uitkoos, verwachtte niemand een goede afloop.
Bij het bereiken van de tafel richtte hij zijn blik op het dienblad van het meisje.
—Hé… geef me je eten.
De jonge vrouw keek volkomen sereen omhoog.
—Dit is mijn lunch. Als je honger hebt, zoek dan je eigen lunch.
De gevangenen die het dichtst bij haar stonden, wisselden ongelovige blikken uit.
Ze hadden nog nooit iemand zo’n antwoord aan Vanessa horen geven.
