Het volgende moment greep hij het metalen dienblad en rukte het er in één snelle beweging af.
De rijst, het vlees en de groenten werden weggegooid en over de grond verspreid.
Een geroezemoes ging door de eetkamer.
Vanessa glimlachte minachtend terwijl ze de jonge vrouw aandachtig aankeek.
—Weet je überhaupt wel wie ik ben?
De nieuwkomer reageerde niet.
—Ga nu meteen op je knieën. Je zult boeten voor je brutaliteit.
Maar het meisje bewoog zich niet eens.
Ze bleef zitten en observeerde haar met een kalmte die verontrustend was.
Die houding zorgde er uiteindelijk voor dat Vanessa ontplofte.
Zonder nog een woord te zeggen, greep hij haar stevig bij de schouder en probeerde haar van de bank te trekken.
Verschillende gevangenen keken weg, ervan overtuigd dat het nieuwe meisje binnen enkele seconden op de grond zou liggen smeken om genade.
Wat Vanessa niet wist, was dat ze zojuist de grootste fout van haar hele tijd in de gevangenis had gemaakt.
Want die mysterieuze vrouw met tatoeages was niet wie iedereen dacht dat ze was.
En binnen een paar seconden zou de hele eetzaal de ware identiteit van de nieuwkomer ontdekken… 😱😮
Nadat ze die woorden had gehoord, bleef Vanessa een paar seconden roerloos staan, ze kon niet geloven wat ze zojuist had gehoord.
Niemand had het ooit aangedurfd hem op die manier te antwoorden.
Ze voelde hoe woede haar van binnenuit begon te verteren.
Jarenlang had ze de controle over de gevangenis behouden door angst te zaaien onder de andere gevangenen.
Als ze een nieuwkomer zou toestaan haar uit te dagen zonder daarvoor gestraft te worden, zou de hele gevangenis er nog dezelfde dag over praten.
En dat was iets wat ik niet zou toestaan.
“Ik zeg het je nog één keer… kniel neer,” zei hij met samengebalde tanden, zijn stem trillend van woede.
De jonge vrouw bleef zwijgend.
Geen enkel gebaar.
Geen woord.
Plotseling gaf Vanessa hem een harde vuiststoot recht in zijn gezicht.
