En toen verscheen Patricia in de kamer.
Haar gezichtsuitdrukking veranderde in een oogwenk.
De lieve glimlach was verdwenen.
De verfijnde, begripvolle, liefdevolle vrouw was er niet meer.
Het was iemand anders.
Koud.
Verveeld.
Wreed.
Daniela zat op het kleed met een boek. Martina knuffelde een knuffelkonijn.
Patricia kwam langzaam dichterbij.
—Wat heb ik ze verteld over hun aanwezigheid hier wanneer hun vader er niet is?
De meisjes sprongen.
Maar het was geen nieuwe paniek.
Het was een gewoonte.
Dat was wat Emiliano verlamde.
Daniela sloot het boek meteen. Martina sloeg haar blik neer.
Patricia griste het konijn uit zijn handen en gooide het op de bank.
—Ik ben het zat om mezelf steeds te herhalen, jullie ettertjes. Als Emiliano er niet is, doen we wat ik zeg.
Martina begon te trillen.
Daniela pakte de hand van haar zus.
Toen kwam Rosa vanuit de gang binnen.
Hij schreeuwde niet.
Hij ging niet in discussie.
Ze ging gewoon tussen Patricia en de meisjes in staan.
“Juffrouw Patricia,” zei ze voorzichtig, “ze hebben niets verkeerds gedaan.”
Patricia draaide zich om alsof ze een klap had gekregen.
—Heb ik om je mening gevraagd?
Rosa bleef roerloos.
