—Nee, mevrouw.
—Doe nou eens normaal. Jij maakt de vloeren schoon. Jij geeft mijn toekomstige dochters geen onderwijs.
In de bewakingsruimte stopte Emiliano met ademen.
Omdat haar dochters Patricia niet als uitgescholden kinderen beschouwden.
Ze keken haar aan als kleine meisjes die al wisten wat er ging gebeuren.
En toen Patricia haar hand opstak voor Martina, deed Rosa nog een stap verder.
—Raak het meisje niet aan.
Emiliano stond op.
Maar het ergste moest nog komen.
DEEL 2
Patricia heeft Martina niet geslagen.
Niet omdat ik het niet wilde.
Maar dat kwam doordat Rosa vooraan liep.
Emiliano’s verloofde liet een droge lach horen, zo’n lach die helemaal niet grappig is.
—Kijk eens. De dienstmeid denkt dat ze moeder is.
Daniela tuitte haar lippen.
Martina verborg haar gezicht achter Rosa’s rok.
Emiliano staarde naar het scherm alsof iemand zijn borstkas opensneed.
Patricia had hem maandenlang verteld dat Rosa haar dochters manipuleerde.
Maar op die foto leek Rosa de enige te zijn die hen verdedigde.
“Ga naar je kamer,” beval Patricia.
De meisjes bewogen niet.
—Ik zei dat ze moesten vertrekken.
Rosa hurkte voor hen neer.
—Kom maar naar boven, meiden. Ik kom er zo aan.
De opmerking “mijn meiden” trof Emiliano als een mokerslag.
Niet uit jaloezie.
Maar omdat het natuurlijk klonk.
Als iets dat hij had verdiend na koortsachtige nachten, klusjes, angsten en snacks. Dingen die hij, tussen reizen en vergaderingen door, niet had kunnen geven.
Daniela greep Martina vast en samen renden ze naar boven.
Patricia wachtte tot ze verdwenen waren.
Vervolgens liep ze naar Rosa toe en sprak haar bijna recht in de ogen.
—Je bemoeit je met zaken waar je je niet mee zou moeten bemoeien.
—Ik zorg alleen voor de meisjes.
—Nee. Je zet ze tegen me op.
