—Mijn liefste, dit is niet wat het lijkt.
Emiliano keek op.
-Nee?
—Rosa bracht de meisjes in de war. Ik…
—Ik heb je gezien.
Patricia knipperde met haar ogen.
-Dat?
Rubén kwam achter Emiliano binnen.
“Alles werd opgenomen,” zei hij.
Patricia’s gezicht verloor zijn kleur.
—Je mag me niet zonder waarschuwing opnemen.
Emiliano liet een bittere lach horen.
—Het is mijn huis. Mijn beveiligingssysteem. En je hebt net toegegeven dat je van plan was een juweel in de kamer van een medewerker te plaatsen.
Patricia keek Rosa vol haat aan.
—Jij hebt dit gedaan.
Rosa reageerde niet.
Hij omhelsde Martina, die nog steeds trilde.
Emiliano liep naar de tafel en pakte de armband.
—U zei ook dat mijn dochters bang voor u waren.
—Ze overdreven.
Daniela hief haar gezicht op.
—Nee, pap.
De stem van het meisje klonk zacht, maar vastberaden.
Iedereen draaide zich om.
