Daniela sloot haar ogen en zei met een gebroken stem:
—Rosa… knuffel ons niet meer als papa er niet is.
Rosa bleef roerloos staan.
—Waarom, mijn kind?
Patricia glimlachte.
Daniela keek niet op.
—Want als je ons knuffelt… zegt ze dat ze papa gaat vertellen dat jij ons hebt geleerd haar te haten.
Emiliano voelde de vloer bewegen.
Martina rende de trap af en bleef bij Rosa.
—Dat is niet waar, Rosita. Ik wil wel dat je me een knuffel geeft.
Rosa knielde neer en omhelsde hen beiden.
Patricia verloor de controle.
—Laat ze gaan!
En dit keer stak hij wel zijn hand op.
Voordat hij Rosa kon aanraken, ging de deur van de woonkamer open.
Emiliano kwam binnen.
Hij schreeuwde niet.
Hij rende niet weg.
Hij maakte er geen ophef over.
Hij verscheen daar zomaar, met een bleek gezicht en ogen vol iets dat angstaanjagender was dan woede.
Volledige stilte.
Patricia verstijfde.
Rosa liet de meisjes los en stond op.
Daniela en Martina renden naar hun vader toe, maar stopten halverwege, alsof ze niet wisten of ze hem konden vertrouwen.
Dat detail heeft Emiliano meer kapotgemaakt dan wat dan ook.
Zelfs zijn dochters aarzelden voordat ze hem omhelsden.
“Papa…” fluisterde Daniela.
Emiliano opende zijn armen.
Ze stormden allebei op hem af.
Hij kneep erin alsof hij in één seconde alle maanden dat hij blind was geweest ongedaan wilde maken.
Patricia reageerde als eerste.
