‘Je hebt niets gezien,’ snauwde ze.
Hij keek naar de hoek van het plafond.
Iedereen volgde zijn blik.
De kleine zwarte bewakingscamera boven de boog in de gang staarde ons aan.
De uitdrukking op het gezicht van mijn moeder werd uitdrukkingsloos.
‘Ik heb het geïnstalleerd nadat er voor het eerst geld uit het thuiskantoor was verdwenen,’ zei ik zachtjes. ‘Het neemt de entree, de gang en de woonkamer op. Ook het geluid.’
Brittany bedekte haar mond.
Ryan mompelde iets binnensmonds.
Naomi bleef kalm, maar haar blik werd scherper. “De beelden worden bewaard.”
Margaret keek me aan alsof ik een vreemde voor haar was geworden.
Misschien wel.
Misschien zou de dochter die ze kende zich inmiddels wel verontschuldigd hebben. Ze zou gehuild hebben, zichzelf opgeruimd hebben, koffie aangeboden hebben en gedaan hebben alsof de avond gewoon emotioneel was geworden. Ze zou iedereen hebben beschermd tegen het ongemak van de gevolgen.
Die dochter was me al jaren langzaam aan het verlaten.
Vanavond is ze niet teruggekomen.
Ethan draaide zich naar Daniel om. “Laat het ze zien.”
Daniel haalde een aantal documenten uit zijn map en legde ze op de salontafel. Niet op dramatische wijze. Niet zoals een onthulling in de rechtszaal. Gewoon pagina na pagina, netjes en onweerlegbaar.
Bankopnames.
Logboeken met accounttoegang.
Kopieën van leningaanvragen.
Screenshots van e-mailmetadata.
Een gescande handtekening die op het eerste gezicht op de mijne leek, maar niet op die van iemand die haar naam al duizenden keren had ondertekend.
Ryan wierp er een blik op en liep van tafel weg.
“Dat bewijst niets.”
