Ook visueel heeft de productie een zeer kenmerkende stijl. De scènes kenmerken zich vaak door een sombere sfeer, ongemakkelijke stiltes, intense blikken en momenten waarop de spanning langzaam oploopt. Het is geen serie die louter gebaseerd is op goedkope schrikeffecten of overdreven scènes. Integendeel, de serie speelt met psychische onrust en laat de kijker zich ongemakkelijk voelen zonder per se te begrijpen waarom.
En er gebeurt iets merkwaardigs terwijl je verder leest: je begint bijna elk personage te wantrouwen. Niemand lijkt volledig onschuldig. Er is altijd wel iets verborgen, een leugen die op het punt staat te ontploffen, of een ongemakkelijke waarheid die aan het licht zal komen.
Dit heeft ertoe geleid dat veel gebruikers van sociale media constant over de serie praten. Sommigen discussiëren over theorieën met betrekking tot de ware betekenis van Nanno, terwijl anderen bespreken welke aflevering het meest verontrustend is of welk personage precies kreeg wat het verdiende.
De discussie rondom de serie is ook heviger geworden, omdat velen vinden dat het meer is dan alleen entertainment. Sommigen interpreteren elke verhaallijn als een reflectie op de menselijke moraal. Wat gebeurt er als iemand te veel macht heeft? Hoe ver gaat iemand voor maatschappelijke acceptatie? In hoeverre kan angst onze beslissingen beïnvloeden?
