Er stonden foto’s van mijn documenten op.
Screenshots van mijn loonstrookje.
En een audiobericht dat een paar uur eerder was verzonden.
Ik heb het afgespeeld.
“Ik vertrek morgen vroeg. Ik wil er zeker van zijn dat ze je de kaart heeft gegeven. Als ze nog steeds tegenstribbelt, laat haar dan de leningsovereenkomst tekenen voordat ze van gedachten verandert.”
Ik voelde een knoop in mijn maag.
Ik opende de bijgevoegde foto’s.
Het was een leningaanvraag voor 520.000 pesos.
Mijn naam stond erop.
Mijn identiteitskaarten.
En de handtekening is bijna identiek aan de mijne.
Maar ik heb dat document nooit ondertekend.
Ik heb meteen alle gesprekken in de cloud opgeslagen.
Ik heb screenshots gemaakt.
Die heb ik naar mijn advocaat gestuurd. En toen heb ik hem aangekeken.
“Ik zal je vanavond niet aangeven.”
Zijn gezichtsuitdrukking veranderde.
Hij dacht dat ik hem had vergeven.
Ik schudde langzaam mijn hoofd.
“Morgen komt je moeder ervan overtuigd dat je me eindelijk onder controle hebt.”
Laat haar zoveel praten als ze wil.
