Eleanor keek de jonge vrouw lange tijd aan voordat ze sprak.
“Vroeger stelde ik mezelf ook diezelfde vraag.”
De jonge vrouw hief haar hoofd op.
Eleanor glimlachte zachtjes.
‘Mag ik je iets vertellen wat ik heb geleerd?’
De vrouw knikte.
Eleanor vouwde haar handen in haar schoot.
“Het kind was niet echt.”
De kamer werd volkomen stil.
“Maar jouw liefde was dat wel.”
Stilte.
“Jij droeg de hoop met je mee.”
Een traan rolde over de wang van de jonge vrouw.
“Je hebt verjaardagen verzonnen.”
Er volgde nog een traan.
“Je droomde over je eerste stapjes, je eerste woordjes, je eerste knuffels.”
De vrouw begon nu openlijk te huilen.
“En al die liefde bestond echt.”
Eleanors stem bleef kalm.
“De persoon bestond mogelijk niet echt.”
Ze legde een hand op haar hart.
“Maar de liefde was er wel.”
Enkele seconden lang sprak niemand.
Toen gebeurde er iets opmerkelijks.
De jonge vrouw knikte.
Slechts één keer.
Een kleine beweging.
Maar het was genoeg.
Omdat ze voor het eerst sinds haar diagnose toestemming had gekregen om te rouwen.
Niet het lichaam.
Niet de zwangerschap.
Maar de liefde.
Nadat de vergadering was afgelopen, stapte Eleanor naar buiten, de koele avondlucht in.
De hemel gloeide in de kleuren van de zonsondergang.
