Oranje.
Goud.
Paars.
Ze zat alleen op een bankje onder een oude eik.
Een vertrouwd ritueel.
Een vertrouwde rust.
Haar telefoon trilde.
Er verscheen een bericht van een van de vrouwen die ze jaren eerder had geholpen.
Een foto.
Op de foto staat een lachend gezin naast een podium voor een diploma-uitreiking.
Het bericht eronder luidde:
“Mijn dochter is vandaag afgestudeerd. Dank u wel dat u me hebt geholpen de jaren door te komen waarin ik dacht dat ik het nooit zou redden.”
Eleanor staarde naar de afbeelding.
Toen kwam er nog een bericht binnen.
En nog een.
En nog een.
Foto’s.
Brieven.
Updates.
Levens.
Honderden mensen had ze in de loop der jaren ontmoet.
Mensen die ooit dachten dat hun verhaal voorbij was.
Mensen die redenen hadden gevonden om te blijven leven.
Mensen die nieuwe vormen van geluk hadden ontdekt.
Haar ogen vulden zich met tranen.
Geen tranen van verdriet.
