Hij had me aan de kant gezet op een donker stuk snelweg waar de bomen dicht tegen de berm leunden en het licht van het dichtstbijzijnde tankstation een halve kilometer verderop leek te liggen. Achter hem stond zijn jongere partner, agent Caleb Norris, bij de patrouillewagen met een hand ongemakkelijk op zijn riem en de uitdrukking van iemand die in slow motion toekeek hoe iets misging.
‘Agent,’ zei ik vanaf de grond, mijn tanden op elkaar geklemd door de naschok, ‘ik heb al uw instructies opgevolgd.’
Maddox kwam zo dichtbij dat zijn laars vlak naast mijn ribben terechtkwam.
“Je bewoog je richting je tailleband.”
“Ik trok mijn uniformjas recht. Mijn handen waren zichtbaar.”
“Jij hebt niet het recht om mij te vertellen wat ik heb gezien.”
Ik draaide mijn hoofd net genoeg om te zien dat Norris naar de taserdraden staarde die nog steeds aan mijn rug vastzaten.
‘Ray,’ zei Norris zachtjes, ‘had zijn handen omhoog.’
Maddox draaide zich om.
“Houd je mond dicht.”
Toen liet hij een knie in mijn schouder zakken en verdraaide mijn polsen achter mijn rug. Pijn schoot door de gevoelloosheid heen. De boeien sloten zich strak om de pezen.
‘U houdt een officier in federale dienst vast,’ zei ik. ‘Bel uw leidinggevende en neem contact op met de beveiliging van de basis.’
Maddox boog zich voorover, zijn adem heet van woede en koffie.
“Dat kostuum maakt hier geen indruk op me.”
Kostuum.
Ik keek naar de witte mouw die schuurde in het stof van de snelweg, naar de linten op mijn borst, naar de gouden knopen die zijn patrouillelichten weerkaatsten. Ik dacht aan de mannen en vrouwen wier opgevouwen vlaggen door mijn handen waren gegaan in de loop der jaren, mensen die moediger uniformen hadden gedragen dan ik ooit zou kunnen. Ik dacht aan hoe gemakkelijk waardigheid door het slijk gehaald kan worden door iemand die vastbesloten is die waardigheid niet te erkennen.
‘Ik verzoek om juridisch advies,’ zei ik.
“U kunt na het intakegesprek bellen.”
Hij trok me aan mijn handboeien omhoog. Mijn schouder brandde. Norris stapte naar voren alsof hij wilde helpen, maar Maddox duwde hem met één arm terug.
‘Wil je met hem meerijden?’
Norris sloeg zijn ogen neer.
