Ik wist dat ik moest wachten.
Ik wist dat het niet gezond was om toe te kijken hoe de mensen die me hadden opgevoed in een huis inbraken om me te zoeken.
Maar de link bleef op het scherm staan, en mijn hand bewoog voordat ik er erg in had.
Ik klikte.
De video begon aan de achterkant van Maple Drive.
Het veranda-licht was aan.
De tuin zag er vrijwel hetzelfde uit, afgezien van de andere tuinstoelen en het feit dat de nieuwe eigenaren een kleine plantenbak bij de trap hadden geplaatst.
Heel even leek het vredig.
Toen kwam mijn moeder in beeld.
Ze hield in beide handen een honkbalbat vast.
Niet losjes.
Het was niet alsof ze het voor bescherming had meegenomen en er spijt van had gekregen.
Ze greep het vast alsof het een werktuig was.
Haar gezicht was gespannen, haar mond strak op elkaar, haar schouders opgetrokken met een soort rechtvaardige angst waardoor ze er ouder en harder uitzag dan ik me herinnerde.
Mijn vader volgde haar.
Hij bewoog zich sneller dan ik had verwacht, met samengeknepen kaken, zijn ogen speurend naar de deur, de ramen en de tuin.
Hij had ook een honkbalknuppel.
Lydia kwam als laatste.
