‘Agent,’ zei hij, en nu was de vriendelijkheid omgeslagen in een grimmige toon. ‘Ze is in de war. Ze rent weg. Ik probeer haar naar huis te brengen.’
Grace schudde zo hard met haar hoofd dat haar tanden klapperden.
‘Nee,’ fluisterde ze. ‘Nee, nee, nee.’
Ik hield mijn blik onafgebroken op de helling gericht.
“Wat is uw relatie tot deze kinderen?”
Hij antwoordde niet snel genoeg.
Dat is vaak het moment waarop leugens aan het licht komen.
Niet in de woorden.
In de ruimte voor hen.
“Een vriend van de familie,” zei hij.
Grace’s greep verstevigde.
Mason jammerde opnieuw.
Ik zei: “Kom niet dichterbij.”
Boven me was mijn back-up nog te ver weg om te kunnen zien.
Ik kon de snelweg horen.
Ik kon Grace horen ademen.
Ik hoorde mijn eigen radio een dun lijntje ruis in de duisternis uitzenden.
